سبزترین طلوع برای خورشید

چند روز پیش ،  به طور تصادفی ، نگاهم به تصویر بازیگر محبوبم ،  مرحوم خسرو شکیبایی افتاد. من  او را با سریال ‹‹خانه سبز ››شناختم . سریالی به یاد ماندنی که هر زمان نامش را     می شنوم تمام خاطرات شیرین کودکیم زنده می شود .                                            

خانه سبز با بازی خسرو شکیبایی ، در سال ۱۳۷۵ پخش می شد و با این که سن کمی داشتم ولی با دقت دیالوگ های زیبایی که بین بازیگران این مجموعه رد و بدل می شد را گوش می کردم . می شود گفت من این سریال را بیشتر از آنکه ببینم ، گوش می کردم و از جملات ، واژه ها و حتی از آهنگ تیتراژش لذت می بردم .                                                                                                     

این سریال در لوکیشنی اجرا می شد که دارای سه طبقه بود و در طبقات آن ، سه خانواده از سه نسل متفاوت زندگی می کردند . یعنی ” پدر و مادر بزرگ “، ” پدر و مادر” و         ” فرزند “. به طور طبیعی ،  بین اعضای خانواده تنش و اختلاف نظر وجود داشت  اما اغلب با حرف زدن و بیان مسئله و حل آن ، همه چیز ختم به خیر می شد .همه حق داشتند دلخور شوند ، ناراحت باشند ولی هیچ کس حق نداشت با دیگری قهر کند یا حرف نزند چون معتقد بودند ‹‹حرف زدن ›› منشا عشق و دوستی است و هرگز نباید آن را ساکت کرد.

سریال خانه سبز ، با مونولوگ زیبا و شنیدنی خسرو شکیبایی آغاز می شد . با این مضمون که :

به نظر من

یه خونه هر جایی می‌تونه باشه

می‌تونه بالای یه ساختمون بلند باشه

می‌تونه توی یه کوچه قدیمی که زیرِیه بازارچه س باشه

می‌تونه بزرگ

یا می‌تونه کوچیک باشه

می‌تونه برای هرکس مفهومی داشته باشه

یا هر رنگی داشته باشه

می‌تونه به رنگِ آجر یا به رنگ ِ شیشه و سنگ باشه

می‌تونه به رنگ ِ قرمز یا به رنگ ِ …

ولی من

یعنی بهتر بگم ما

معتقدیم ، خونه هر چی که باشه باید سبز باشه

بله ،  سبز و همیشه سبز      

سبزترین طلوع برای خورشید                                                                                                                                      

کاش خسرو شکیبایی زنده بود .بیش از هر زمان دیگری به وجودش نیاز داریم تا برایمان از امید و روشنایی بگوید . شاید او نسل ما را بدعادت کرد ، تا سطح توقعمان را هر روز بالاتر ببریم و انتظار سریال ها و فیلم نامه های فاخری را بکشیم که با تماشای صحنه های آنها  بتوانیم از ته دل بخندیم یا یک دل سیر گریه کنیم  وبعد از دیدن آنها حالمان خوب شود و احساس کنیم تغییری در ما ایجاد شده است.

 دیالوگ زیبا و خاطره انگیز زنده یاد خسرو شکیبایی، در صحنه پایایی سریال خانه سبز :


اصلا کی گفته هدف ، ” ساختنه “


که به خدا اگر


همه ی این ساختن ها ، بخواد کوچک ترین گزندی به باورهای سبز ما بزنه


گناهیه نابخشودنی


در هر حال ما


به زندگی خودمون ادامه میدیم


در حالی که سعی می کنیم


تمام لحظاتمون را سرشار از شادی های سبز کنیم


چرا که آدم


مثل هوا ، همیشه احتیاج داره به شادی


به شادی های سبز


و در هر حال منتظریم


منتظر اینکه خورشیدی که برای غروب رفته


روزی از غرب طلوع بکنه


اون روز ، سبزترین طلوع برای خورشید خواهد بود


همیشه سبز باشید.

مطالب مرتبط