ماجرای یک ساعت زندگی بدون فیس بوک

چند وقت پیش مقاله ی جالبی از آقای ” رمز ساسون “ اندر احوالات دوست یابی و افزایش فالوور در فیس بوک خواندم که جنبه شوخی داشت اما بعضی از خنده ها می تواند از گریه هم غم انگیزتر باشد .                                                                                         

مقاله در مورد شخصی به نام آقای “تام” است که یک روز تصمیم می گیرد به روشی که در فیس بوک دوست یابی می کند با همان سبک ،در دنیای خارج از فیس بوک هم دوستان و پیروانی برای خود دست و پا کند . پس ، از دفتر کارش خارج شده و وارد محله یی می شود که هیچ کس او را نمی شناسد . تام در خیابان قدم می زند در حالی که به چهره ی آدم ها نگاه می کند و برای اولین بار مجبور نیست در حالی که گردنش را خم کرده به صفحه گوشی همراه خود نگاه کند .                                                                             

او یک عکس از خواهرزاده ی زیبا و دوست داشتنی خود را به عابران ناشناس نشان می دهد بدون اینکه در نظر بگیرد آیا آنها علاقه دارند آن عکس را ببینند یا اصلا لزومی دارد افراد غریبه و ناشناس چیزی در مورد خواهرزاده ش بدانند یا نه !                                                   

تام وقتی می دید کسی کاری را انجام می دهد که مورد علاقه او نیز هست بلند فریاد می کشید “LIKE”.او از ظاهر مردم ، مدل مو و طرز لباس پوشیدن آنها تعریف می کرد حتی زمانی که واقعا ظاهر آنها را نمی پسندید یا طرز لباس پوشیدنشان را دوست نداشت . در حالی که مردم فکر می کردند تام نظر واقعی خود را نسبت به آنها بیان می کند.                                                                          

در مرحله بعد تام به خیابان های مختلف می رفت و با صدای بلند در مورد معنای زندگی صحبت می کرد و به مردم مشاوره می داد در حالی که بسیاری از آنها برای تام کاملا ناآشنا و غریبه بودند .                                                                                                

او با هر فرد غریبه یی که در خیابان مواجه می شد به راحتی احساستش را به اشتراک می گذاشت . اینکه چه چیزهایی را می پسندد یا چه چیزهایی مورد پسند او نیست .یا قرار است امروز و فردا چه کارهایی انجام دهد و برنامه اش برای آینده چه خواهد بود . همه این مسائل را با افراد کاملا غریبه و ناآشنا درمیان می گذاشت بدون اینکه لحظه ای در مورد عواقب کاری که می کند فکر کند .           

تام با اشخاصی که هیچ گاه آنها را ملاقات نکرده بود و آنها را نمی شناخت صمیمانه صحبت می کرد هرچند اینگونه حرف زدن اصلا شباهتی با یک مکالمه واقعی نداشت و فقط کلماتی  بی معنی مثل “wow”, “oh”, “good”, “great” “that’s right”را تکرار می کرد .             

بعد از اینکه تام همه این کارها را انجام داد نگاهی به ساعتش انداخت و متوجه شد یک ساعت گذشته و باید تعداد فالوورهایش را شمارش کند . در عین ناباوری متوجه شد که در عرض یک ساعت توانسته است فقط ۵ فالوور به دست بیاورد که ۲ تای آنها پلیس ، ۱ نفر روانپزشک ، ۱ نفر مددکار اجتماعی و ۱ زن عصبانی بودند .                                                                                               

تام وقتی به دفتر کارش برگشت تصمیم گرفت به همان پیدا کردن دوست و فالوور در صفحه فیس بوکش بچسبد و از فکر پیدا کردن فالوور به سبک فیس بوک در دنیای واقعی صرفنظر کند . او نتیجه گرفت که پیدا کردن دوست در فضای مجازی به مراتب ساده تر از دنیای واقعی است ، نیاز به صرف  زمان و انرژی زیاد برای ایجاد تعامل با مردم ندارد و داشتن  مهارت های اجتماعی ، غیرضروری به نظر می رسد.                                                                                                                                                                     

برای تام قصه ما ، پیدا کردن دوست در دنیای واقعی ، آن هم به سبک فیس بوک واقعا خسته کننده بود. پیاده روی های طولانی مدت ، صحبت با مردم ، تلاش برای ایجاد تعامل و ارتباط با آنها و شناخت دنیای واقعی با استفاده از حواس پنجگانه حسابی برای او  انرژی بر و زمان بر به نظر می رسید.

 

امیدوارم متوجه منظورم شده باشید  که چرا گفتم گاهی خنده ما از گریه هم غم انگیزتر است!

مطالب مرتبط