خلق شادمانی و گذر از کویر وحشت

خلق شادمانی و گذر از کویر وحشت

من وقتی در مورد شادمانی با دیگران صحبت می‌کنم، شوق و ترس را همزمان در چشمان آن‌ها می‌بینم؛ شوق تجربه خوشبختی و ترس از ندامت، تنهایی، احساس گناه و بدبختی.

 

 

در این لحظه ناخودآگاه به یاد این شعر زیبا از محمدرضا شفیعی کدکنی می‌افتم:

 

– به کجا چنین شتابان؟

گون از نسیم پرسید

 

– دل من گرفته زینجا

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان؟

 

– همه آرزویم اما

چه کنم که بسته پایم

 

‌به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم

 

– سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه‌ها، به باران

برسان سلام ما را.

 

 

ترس همه جا حضور دارد، اما نامرئی است و فقط زمانی ظاهر می‌شود که چیزی را آرزو کنیم.

 

 

برای مثال به محض اینکه آرزو می‌کنیم در کاری موفق شویم، ترس از شکست چهره زشت خودش را نشان می‌دهد و به ما لبخند می‌زند.

 

 

پس می‌توانیم این طور بگوییم که آرزوهای ما دوست داشتنی، اما به شدت ترسناکند!

 

 

شادمانی هم مطلوب دلخواه ماست که برای رسیدن به او لازم است نترس باشیم.

 

 

بیایید ببینیم چطور می‌توانیم مثل نسیم، به سلامت از این کویر وحشت عبور کنیم و به شادمانی و خوشبختی برسیم.                                                                          

 

 

آیا من شاد هستم؟

 

وقتی از خودمان می‌پرسیم «آیا من شاد هستم»، این سؤال ما را به بخش عمیق‌تری از خودمان متصل می‌کند.

 

 

برای رسیدن به این بخش از وجودمان باید از نگرانی‌ بالا رفتن قیمت دلار، گران شدن بنزین، رکود مسکن، پر و خالی شدن جیبمان و بقیه دلواپسی‌ها و ترس‌های رایج و فلج کننده رد شویم.

 

 

و این یعنی جدا شدن از جمعیت ماتم زده‌ای که کارشان فقط پیگیری اخبار و ناله و شکایت است.

 

 

در این مرحله ترس از تنهایی و همرنگ جماعت نبودن به سراغمان می‌آید.

 

 

اینجاست که باید انتخاب کنیم؛ یا سؤالمان (آیا من شاد هستم) را پس بگیریم و بی‌خیال یافتن پاسخ آن ‌شویم یا خودمان را از هر قید و بندی رها ‌کنیم و تا کشف حقیقت دست از تلاش و حرکت نکشیم.                                                                                                                                                                                

 

 

خلق شادمانی و گذر از کویر وحشت                 

 

این تصور که برای افزایش شادمانی باید به دنبال چیزهای بیرونی و یافتن فرمولی برای موفقیت و ثروتمند شدن باشیم، نه تنها ما را شادتر نمی‌کند بلکه باعث ایجاد حس نارضایتی دائمی از زندگی می‌شود.

 

 

نارضایتی دائمی یعنی همیشه با حس تأسف و گناه زندگی کنیم؛ یعنی هر روز افسوس گذشته را بخوریم یا متوقف شویم و با تردید و توهم به آینده‌ی مبهم و ناخوشایندی که پیش رو داریم نگاه کنیم.

 

 

در چنین شرایطی حتی فکر کردن به شاد بودن و شاد زیستن هم غیرممکن است!

 

 

شادمانی احساسی از پیش ساخته شده نیست که به دنبال یافتن آن باشیم. شادمانی را باید خودمان بسازیم و خلقش کنیم.

 

 

شاد بودن محصول آنچه انجام می‌دهید و رضایت و قدردانی از آنچه دارید، است.

 

 

لازم نیست در جستجوی شادی و خوشبختی باشیم. فقط باید شرایط مناسب را برای رشد آن فراهم کنیم تا عطر شادمانی در هوا پخش شود و همه‌ی ما از تنفس در چنین هوای لطیف و دل انگیزی لذت ببریم.

 

 

وقتی شادمانی به زندگی‌مان بیاید دیگر دلیلی ندارد نگران، وحشت‌زده یا سرخورده و ناامید باشیم.

 

 

او با خودش امید، شهامت، انرژی، معنا، عزت نفس، خلاقیت، روابط مؤثر شخصی و کاری، سلامتی، دوست داشتن خود و دیگران و هر آنچه باعث سعادت و کامیابی ما می‌شود را به همراه می‌آورد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

 

 

 

مطالب پیشنهادی برای زندگی شادتر:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چگونه شاد باشیم؟

 

 

 

 

 

 

 

دریافت کتاب تغییر عادتها (چگونه عادتهایتان را تغییر دهید)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زندگی شادتفکر برتر چگونه شاد باشیم؟خلاصه کتابروابط بهترسلامت کاملمنابع آموزنده و الهام بخشعادتهای بهتریادگیری و پیشرفت مداوم

 

مطالب مرتبط