ترس از هنرمند گرسنه بودن

ترس از هنرمند گرسنه بودن

من همیشه از انتظار کشیدن متنفر بوده‌ام؛ اینکه منتظر بمانم تا شرایط بهتر شود یا معجزه‌ای در زندگی‌ام رخ دهد.

 

 

این عجول بودنم به من کمک کرده تا خودم اتفاقات خوب زندگی‌ام را بسازم و خلق کنم.

 

 

البته باید اعتراف کنم که در این مسیر، سختی‌های زیادی را متحمل شدم و حسابی اشکم درآمد.

 

 

مثلاً در دوره‌ای از زندگی‌ام مبتلا به سندرم هنرمند گرسنه شدم که در نوشته امروزم می‌خواهم در این مورد بیشتر توضیح دهم.

 

 

چون اولین فرزند و تنها دختر خانواده بودم، پدر و مادرم توجه زیادی به من می‌کردند و همواره در حال رؤیاپردازی در مورد آینده‌ام بودند.

 

 

بزرگ‌ترین رؤیای آن‌ها این بود که من یک دختر توانمند، مستقل و قوی باشم و بتوانم گلیمم را از آب بیرون بکشم.

 

 

این بود که یک سطل رنگ و یک قلم مو برداشتم و خودم را همرنگ جماعت کردم.

 

 

توی مدرسه خوب درس می‌خواندم چون قرار بود دختر توانمندی باشم

 

توی دانشگاه باز هم خوب درس می‌خواندم چون قرار بود با مدرکم یک کار خوب پیدا کنم و مستقل شوم

 

توی جمع خانوادگی و دوستان و همکاران هم سعی می‌کردم قوی ظاهر شوم                                                                                                                          

 

 

اما آیا اینها چیزهایی بود که من می‌خواستم؟

 

چرا کار و درآمد خوبی داشتم و به هیچ کس وابسته نبودم اما حالم خوب نبود؟

 

چرا تقدیرنامه‌ها و مدرک‌هایی که جلوی خودم قطارشان کرده بودم این قدر زود در نظرم تبدیل به یک تکه کاغذ به درد نخور شدند؟

 

 

اینها سؤالاتی بود که جرأت نداشتم از کسی بپرسم. چون هر کسی می‌فهمید می‌گفت خوشی زده زیر دلت یا طبق معمول، از بیچارگی و شکست‌های دیگران برایم می‌گفتند تا با شنیدن آن‌ها قند تو دلم آب بشه و با مطلع شدن از ناراحتی آدم‌های دیگر شاد شوم و احساس بهتری پیدا کنم!

 

 

همین باعث شد بیشتر در خودم فرو بروم و روزهای سپری شده‌ی زندگی‌ام را دوره کنم؛

 

روزهایی که شیفته کتاب خواندن و نوشتن بودم.

 

روزهایی که هر واژه یا جمله‌‌ی جدیدی من را به وجد می‌آورد و شیفته زندگی در دنیای نویسندگان کتاب‌های دوست‌داشتنی‌ام بودم

 

روزهایی که می‌توانستم فقط با یک کاغذ و قلم هر چه می‌خواهم را تخیل کنم و شاهزاده سرزمینی باشم که خودم آن را تصور کرده‌ام.

 

روزهایی که با احساس رضایت و شادمانی به شب می‌رسیدند.                                                                                                                                                

 

 

ولی هر روز کسانی که دوستم داشتند و نگران آینده‌ام بودند در گوشم زمزمه می‌کردند که اینها برای تو آب و نان نمی‌شود.

 

 

این احساس نگرانی مسری بود و من را دچار سندرم هنرمند گرسنه کرد.

 

 

برای اطمینان یافتن از اینکه در آینده از گرسنگی نمی‌میرم، یک تغییر اساسی در اولویت‌های زندگی‌ام دادم. به طوری که کتاب خواندن، تخیل و رؤیاپردازی و فکر کردن به داشتن یک زندگی آگاهانه، دوست داشتنی و هنرمندانه را به قعر فهرست اولویت‌های زندگی‌ام فرستادم؛ جایی که هیچ وقت جلوی چشمم نباشند.

 

 

بعد از آن از صبح تا شب کارهایی را می‌کردم که دیگران خیلی بهتر از من می‌توانستند انجامش دهند اما در عوض، نان برای خوردن داشتم و زنده بودم.

 

 

در این شرایط اولین احساسی که برای همیشه ترکم کرد «احساس مؤثر بودن» بود؛ احساسی که باعث می‌شد وجودم را ارزشمند بدانم و حس مفید بودن داشته باشم.

 

 

دومین احساسی که بدون سر و صدا از زندگی‌ام بیرون رفت، احساس شادمانی بود؛ چون من قبلاً انتخابم را کرده بودم و برای داشتن زندگی شاد و برخوردار از بهزیستی و رضایتمندی هیچ برنامه‌ای نداشتم.

 

 

به این میگن یه زندگی به درد نخور و خالی از هر گونه آفرینش و هیجان و انرژی.                                                                                                                   

 

شاید در این وضعیت همه تو را خوشبخت و موفق بدانند اما خودت خیلی خوب می‌‌دانی که این، همه واقعیت زندگی تو نیست و اصلاً حال و روز خوبی نداری.

 

 

بنابراین، پیش خودم فکر کردم بالاخره که من یک روزی می‌میرم. چرا از گرسنگی نمیرم؟ این طوری خودم علت مرگم را هم انتخاب می‌کنم.

 

 

و این سرآغاز یک تغییر مسیر ماجرایاجونه در زندگی‌ام بود.

 

 

من نمی‌خواستم اهداف و ارزش‌ها و توانمندی‌هایم را نادیده بگیرم و هیچ کنترلی بر سرنوشتم نداشته باشم فقط به خاطر اینکه سرم به تأمین نیازهای فیزیولوژیکی‌ام گرم باشد.

 

 

راهش فقط ساده زیستی و قناعت است. مثلاً از زبان یکی از آدم‌هایی که موفق شده بود از مرحله غم آب و نان به سلامت گذر کند و الآن زندگی خوبی دارد، شنیدم که می‌گفت شبی به دلیل مشکل مالی که داشتم مجبور شدم بین خریدن شام و کتاب یکی را انتخاب کنم و من ترجیح دادم کتاب را بخرم و آن شب گرسنه بخوابم.

 

 

هنریت آن کلاوسر می‌گوید:

 

می‌توانیم از دیگران بیاموزیم ولی ناب‌ترین خرد، درون خودمان نهفته است.

 

 

من از آدم‌های توانمندی که زندگی خوبی دارند هنر خوب زیستن را یاد می‌گیرم و بدون هیچ ترس و تردیدی، به خرد درونی‌ام اجازه می‌دهم تا راهنمای من در برهوت زندگی باشد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

 

 

 

 

 

مطالب پیشنهادی برای زندگی شادتر:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چگونه شاد باشیم؟

 

 

 

 

 

 

 

 

دریافت کتاب تغییر عادتها (چگونه عادتهایتان را تغییر دهید)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زندگی شادتفکر برتر چگونه شاد باشیم؟خلاصه کتابروابط بهتر سلامت کاملمنابع آموزنده و الهام بخشعادتهای بهتر یادگیری و پیشرفت مداوم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مطالب مرتبط